පුරුදු මුදු මඳහස හෙටටද දකිනු රිසියෙන්
ඒ කඳුළු පිසළා කිසිවක් නොවූ විලසින්
මින් පෙර බොහෝ වර සිදු වූ ලෙසම මිතුරිය
සැනසුම් බසක් යම්තමින් තෙපළා
ඔබ හට යන්ට හැරියෙම්
බිඳෙන්නට මොහොතකට පෙර ඒ ළබැඳි අත්වැළ
දැනුන මුත් නොහැඟිණ ඔබේ දෑතෙහි සීතල
පතුලෙහි දැවෙන ගොජලන දුක් ගිනි නොපෙනි සැඟවුන
අහෝ මේ ගිනිකඳු මතුපිටින් ඇයි
මෙතරම්ම නිසසල
නොඇසුන එකම වදනක ලියැවුනෙද ඔබේ දුක් කඳ
මගෑරුණ එකම සුසුමක කැටිවිණි ද ඒ නො කී පිරිපත
හිස හොවා හඬන්නට තැන් සොයා
ඇවිද්දෙද ගෙයින් ගෙට
යන්ට පෙර දකින්නට ආවේ ද අවසන් වරට
සාලයේ සුදු උඩු වියන් යට මරණයේ ඇත් දළ අතර
කාලයේ චලනය නතර කොට කිමද අද නිහඬව වැතිර
බාලයේ මිතු දම් ගඟුල වියැකි ගිය පසු දිවි කතර
සාමයේ සැතපුනිද දෙව්දුවනි ඔබ
නික්ම ගොස් අප සැම අතැර
වළලා සදහටම ඒ තෙතැති පස් යට
හැරෙනා විටදි අප සමු දෙමින් ඔබහට
ගුගුරා කළු අහස ඇද වැටින පොළොවට
අනෝරා වැහි හත්දොහේ නොනවතින
අකුණු හෙණ පුපුරන විට අඳුරේ තනිව හිඳුමට
ඔබ බිය වූ බව එකල සිහි වුණෙන් එක්වරම මා හට
ඇදෙනු නොහැකිව ඉවතට අවසඟ දෙපා පැකිළී
මළවුන්ගේ කොලනියේ ඈත අඳුරේ වෙළුනු
ඔබේ නව නිවස දෙස හැරී බැලුවෙමි යළිදු
මල්වඩම් සුසුදු සැරසිලි
සීත සුළඟේ සැලී ඉගිලී
ඔබේ සොහොනත වැතිරී
වැසි දියෙන් තෙමී දිය වී.
අජිත් සී. හේරත් අප්රේල් 2010
