සිසිරයේ අඳුරට බියව
හී තුඩක හැඩයෙන් පලායන
පළමු කණකොක් රැලේ වැළපුම
මරණයේ සීතල රැගෙන
පීත තුරු හිස් සිසාරා විත්
කවුළුවේ වැද සන් කරයි.
කවුළුව විවර කර
ඇස්දෙක වසාගෙන
සීත සුළඟින් ළය පුරෝගෙන
ඒ හඬ අසා සිටිනෙමි.
ජීවිතය සිඳී ගිය ගංතෙරකි
මලානික රෑ අහස යට වැතිරගත්.
අතීතය ළසෝ වැලි තලාවකි
සඳ රැයේ මළවුන් ගී ගයන
අහෝ මේ ගංතෙර
නිමල වැලිතල මත
බොහෝවුන් ඒ මේ අත
ඇවිද ගොස් හැඩිකර
තැබූ පා ලකුණු සහ ලියූ නම් ගම් මිස
කොහේ උන් ගියාදැයි
දිසාවක සලකුණක් වත් නැත.
විශ්වයේ කළු කුහර තුළ මැකී ගොස්
කලාතුරකින් දකින සිහිනයකදී වුව
දැන් ඉතින් යම්තමින් දිස්වන
ඈත දුර ඈත මන්දාකිණියක
මළ තාරකාවක අවසාන රැස් දහර
මතක දුරදක්නයෙන් නරඹමි.
වසා පොත් වනපොත් කළ
සොයා මංපෙත් හද නිනව්වට
සරා වන පෙත් ඇවිද එමි මම
ඈත ඔබ වැළලුනු ඉසව්වට.
අජිත් සී හේරත් 06.10.2009
Advertisement
