සන්සුන්ය ඒ හඬ..
වන්නියෙන් ඇසෙන ඒ කටහඬ.
පසුබිමෙන් ෂෙල් පුපුරනා හඬ මැද වුව
ඔබෙ හඬ සන්සුන්ය මමිතුර.
ගස් ගල් යට වැටී ලේ ගලන
මහළු පියවරුන් මැද සිට,
ගෝනි කැබැල්ලක් මත පණ අදින
ඔබේම දරුවා අසල හිඳ,
ගිලනුන්ට බෙහෙත් නොමැතිව
මියැදෙමින් සිටින බව
පවසන ඔබෙ සන්සුන් හඬ.
අහරක් නොමැති බව කිහිප දිනකින්
පවසන විටදි වුව සන්සුන්ය ඒ හඬ.
සා ගිනි නොදැන්මෙන්
ඇති විණිද ඒ සන්සුන් බව.
ආහාර ඉල්ලා හඬන
ළමාවෙකුගේ වැළපුමෙන්
නොපෑරුණු හදැතිව කෙලෙස
සන්සුන්ව සිටියේද සොහොයුර.
ඊයේ ද සිය ගණනින් මරා දැමුණ බව
පවසනා විට දීද ඔබේ කට හඬ සන්සුන්ය.
ළමාවෙකුගේ ලේ ගලන කෙඳිරිය
නොඇසුනු නිසාවෙන් දෝ
පියයන් වියෝ දුක නොහැඟුණෙන්දෝ
ඉපදුණේ ඒ මහා අකම්පිත කට හඬ.
අද දින ගෙවී යන
ජීවතුන් මළවුන් බවට
පෙරළන තත්පර අතර
කොතෙක් නම් මෘතශේෂ එක් කිරීමට
ඔබට සිදුවෙදැයි නොතැකුමෙන්දෝ
කවුරුන් විසින් ඔබෙම විසුණු වූ
අත්පා අහුළනු ඇත්දැයි
නිකම්වත් නොසිතුණෙන්දෝ
මේ තරම් සන්සුන්ව පසු වනුයේ මමිතුර.
නැත, මට දැනේ
ඒ කට හඬ හා මුසුවු
සා පවස සහ දරුදුක ද
මියෑදුණ මව්පියන් අසල ඔබ
හදවතින් වැළපෙනා හඬ
නිදහසේ නොමියැදුණ සිහිනය
තාම දැල්වෙනා සුවඳද.
එසේ නම් කොයින් එන්නෙද,
මා නොසන්සුන් කරන
සොවින් මිස කොවින් නොපෙළෙන
ඔබගේ මේ සන්සුන් කට හඬ.
වටහාගතිමි මම
ඔබෙ කටහඬ තුළ ඇසෙන
ඉතිහාසයේ සතිර විනිසුරු සර
එහෙයිනි මෙවන් සන්සුන් බව.
වටහා ගතිමි මම
ඒ විඩාබර තියුණු ඇස්
මා පසා කර
මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයේ මායිම්ද අහුමුලුද
විනිවිද දකින බව.
එහෙයිනි ඒ අකම්පිත බව.
මා නොසන්සුන් කරන
අකම්පිත සන්සුන් හඬ…
අජිත් සී හේරත්
