වැටී සිටියා පුතුනි නුඹ
ගිනි ලෑ වන්නියේ ඇතිරූ
ඉටි කොළයක් මත..
වැටී තිබුණා නුඹේ කෘති්රම පාදය
ඒ අසල
පිළිස්සී ගිය පස් මත
දණ ගසා නමදිමි
මේ කෘත්රීම පාදය
එයින් ලේ නොවැගිරෙන මුත්
කුරුසයේ ඇණගසන ලද
යේසුස්ගේ පාදයෙන් මෙන්,
දෙව්දතුන් පෙරළූ ගලින්
විඳ වූ බුදුන්ගේ පාදයෙන් මෙන්
කියන් මට පුතනුවෙනි
පිළිස්සී ගිය තොල් විවර කර
නුඹ දුටුව අවසාන සිහිනය
නිදිපැදුරේ මරණයට පළමුව
දුටුවාද නුඹ
සොම්නසින් පිරි සිහිනයක්
ලේ මසින් පිරි නුඹේ
අහිමි පාදය යළි ලැබී
වන්නි වැව් තලාවෙක
කෙළිදෙළෙන් සරනයුරු
දුටුවාද නුඹ බියකරු සිහිනයක්
නුඹ ජීවතුන් අතර සිටියදීම
වළදැමුණ නුඹේ පාදය සොයා
නුඹෙම එකලා ආත්මය
මහා ගනඳුරු රැයකදී
නිමක් නැති පොදු මිනීවළවල්
දෝතින්ම පහුරු ගානා අයුරු
නිවීයන නුඹේ
නෙත් පහන් මත
ලියැවුණේ
පවුකාර අපගේ සියවසක
අසමත්බවේ පුරාවත
මේ මහා සංහාරයෙන් පසු
ගොදුරු සහ අපරාධකරුවන් මිසක
සාක්ෂිකරුවන් හෝ
විනිසුරන් නැත.
